Gastvrij Podium

Het was een erg mooie avond gisteren! Zoals altijd was er een combinatie van muziek en poëzie, alleen waren de studenten van de muziekschool er niet bij, want voor hen is het examenperiode. Op de poster stonden twee namen voor de muziek: Stef Miguel en Karolien, maar ik heb alleen een man horen zingen, dus ik veronderstel dat Karolien verhinderd was.


De zanger begon, niet op het podium, maar in de kapel (ze hebben die nu omgebouwd, maar de glasramen laten zitten, wat erg mooi is), waar hij een soort kerkelijk gezang liet horen. Ik vermoed dat hij de hele avond in het Portugees zong (ik verstond er niets van, dus het was geen Spaans, en het klonk ook niet als Italiaans, dus...). In de kapel liet hij ons een beetje meezingen, en daarna was het aan Teun, op het podium.


Teun was dus erg goed. Hij had drie sets, onderbroken door de zanger (deze keren ook op het podium). Ik had sommige werken al gehoord, maar hij bracht ze deze keer uit zijn hoofd en vandaar ook dynamischer. Niet alleen zijn poëzie is sterk, ook zijn stem is erg mooi (ik durfde het tegen hem niet zo zeggen, maar zijn stem is behoorlijk sexy). Het was een erg goed optreden, en een goede generale repetitie voor volgende week in de Muzeval.


Inmiddels begon de zanger mij wat te irriteren, met zijn dramatische uitdrukkingen en hyperpositieve uitspraken en rijmpjes waarmee hij zijn liedjes inleidde (in de trant van "pluk de dag, begin met een lach, het is zo fijn, op aarde te zijn") (dat was overdreven, maar you get the picture). Ik begon mij alleen af te vragen of de brave man het nieuws volgt de laatste tijd, want zo overgelukkig zijn met het leven lijkt me wat te manisch om mogelijk te zijn.


Op het free podium stonden onder andere Chris van de Rijck met impressionistische poëzie, Bart Hanna dichtte over de Antwerp Marathon, Frans Vlinderman, een debutante (ben haar naam vergeten) en Maarten (zonder jongleer-act).



Het was dus een erg gezellige avond, en wie benieuwd is naar Teun Deerts, krijgt donderdag nog een kans op de Muzeval!

Nip

Jackie, Teun & gedicht

Jackie heeft al haar pilletjes zonder problemen naar binnen gewerkt. Gewoonlijk krijgt ze alleen droge brokjes, maar de pilletjes gingen in blikvoer, wat Jackie normaalgezien in recordtempo opschrokt (ze krijgt 1 bakje per weekend, een delicatesse dus). Ze heeft dus waarschijnlijk niets gemerkt van de pilletjes in haar eten. Ze is verder weer helemaal de oude, springt en loopt weer door het huis. Ze heeft ook niet overdreven veel aan haar wondje gelikt, dus dat zal dan wel snel verdwijnen. Verder is ze erg lief: ik kan geen minuutje op de bank zitten, of ze ligt al op mijn schoot.

Vanavond is het weer Gastrij Podium, met Teun Deerts. Ik ga zeker mee deze keer, want Teun trok mijn aandacht vanaf het eerste moment dat hij op de Muzeval op het podium verscheen (nog niet zo héél lang geleden). Zijn poëzie is geweldig mooi, en hij kan daarbij nog eens erg goed voordragen. Deze troeven zorgden er dus voor dat hij nu dus gastdichter wordt op het Gastvrij Podium én op de Muzeval op 12 juni. Voor diegenen die al een tijdje eens willen komen, of twijfelen of de deze keer wel zouden komen: doen, je zal er geen spijt van hebben. Tot zover het reclameblok!

Ondertussen heb ik zelf ook weer wat geschreven. Ik post mijn gedichten eigenlijk bijna nooit hier, maar bij deze:

De langste nacht

ik weet niet meer
wat waarheid is

jou voelen
raakt in mij
een onbestemd
gemis

de maan waant zich
een zilvervis
nachtlicht
strekt zich uit

dit moment smaakt
naar eeuwigheid

onze kussen
naar rood fruit

Nip