[wijvenweek] wijvenweek @ work in progress

Geen paniek: de roze site is tijdelijk!
Ik doe mee aan de wijvenweek, en ik vond dat ik mijn blog dan maar een gepast jasje moest geven.

'Wijvenweek?' hoor ik jullie denken. 'Wie, wat, waarom, waar, wanneer?'

Kijk maar eens HIER en HIER en have fun.

Wijvenfun, welteverstaan.

Straks volgt mijn eerste wijvenweek-bijdrage! Bereid u maar voor.


Nip

Filmforum & Frans

Zometeen hebben we hier een vergadering van het Filmforum, we gaan het programma van volgend jaar bespreken en als het kan zoveel mogelijk vastleggen. Het thema zal 'komedie' zijn, en we zullen proberen de verschillende subgenres aan bod te laten komen. We hebben al een paar ideetjes, maar tips zijn welkom!

Morgen is het dan zover: we vieren Frans! Vorig jaar was het een geslaagde dag, eens kijken wat dit jaar brengt. (waarschijnlijk weer veel Duvels...)

Wat sfeerbeeldjes van vorig jaar:

ditjes, datjes

Behold!


Mijn nieuwe haarkleur!
Het is misschien wel mooi, lang haar, maar ik heb heimwee naar de tijden dat ik mijn haar niet hoefde te kammen of borstelen...nu moet iemand er maar naar kijken en er zit al een gigantische knoop in. Dus: na de trouw de schaar erin!



Ziehier een foto van mijn Chili Con Carne! Mama zei dat CCC er op foto's altijd vies uit ziet, ik vind dat de mijne er best smakelijk uitziet. What say you? Het smaakt in ieder geval erg lekker, maar oordeel vooral zelf, het recept vind je HIER op ons kooklabo.

Zwemmen gisteren ging erg vlot, we doen nu 40 baantjes (1000 meter) in 30 minuten, waar we eerst zeker 45 minuten voor nodig hadden (als het niet meer was). Volgende keer gaan we het aantal baantjes misschien wat opschroeven, maar niet onmiddellijk 10 erbij - forceren is nergens goed voor. Maar: Wij zijn goed bezig!

Vandaag de hele dag gedacht dat het vrijdag was, om één of andere reden...

Nip

Arrrrrrrr, matey! (splaakploblemen)

Zij die mij alleen kennen van de wondere wereld die het internet heet, zullen dit niet weten, maar alle anderen wel: ik spreek met een 'Franse r' of 'huig-r'.

Dit heeft geleid tot prachtige mondelinge oefeningen tijdens de Franse les, waar ik een onberispelijke uitspraak had, maar van de inhoud geen jota snapte. En verder was er een vriendin die mij te pas en te onpas begon na te praten met een overdreven huig-r om dan in de slappe lach te schieten en de volgende vijf minuten niet meer bij te komen van het lachen. Leuk.

Van haar leerde ik ook (pas in het derde middelbaar, geloof ik) hoe de 'echte' r werd uitgesproken, en ik was ongelofelijk verbaasd dat daar een tong aan te pas kwam. Ik zie jullie al in de slappe lach schieten achter het pc-scherm. Ze deed het een hele tijd voor, maar ik kon alleen iets produceren dat leek op Chinees-Nederlands: flieten of lijst?

Dit had uiteraard nog meer slappe lach tot gevolg.

Een ander gevolg is dat ik nog meer dan andere mensen gruw van het horen van mijn eigen stem op een bandje ofzo. En ook dat ik niet goed durf voordragen, want dan lijken er ineens zoveel woorden met een r in mijn gedichten te zitten...

Vorige week, op het feestje van Annemie, probeerde Frans mij ook eens te leren hoe dat nu moet, een r uitspreken. Hannah, die op school logopedie heeft gevolgd voor dit fenomeen, kwam ook haar truukjes delen. En daar zat ik dan, te worstelen met allerlei woorden. En veel slappe lach. Na een paar wijntjes lukte me het dan om een r voort te brengen. Wat op zich al een hele prestatie is, want de meeste mensen kunnen na een paar wijntjes niets meer produceren dat bij een r in de buurt komt. Maar ik dus wel. Alleen kan ik mijn nieuwe r nog niet zo mooi en sexy laten rollen.

Gelukkig maar dat Frans mijn 'Franse r' ook sexy vindt.


Nip

Feestjn

Ik zal het hier ook nog maar eens zetten:



We hebben al veel mensen geteld die niet kunnen komen, maar dat was vorig jaar ook zo. (toen was het natuurlijk geen Pasen). Maar als jullie na het eitjesrapen nog iets leuks willen doen, zijn jullie dus welkom!


Nip

Eurosong!

Ik las vanmorgen dat Ishtar ons land zal vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival in Belgrado. Meteen las ik daar allerlei commentaren bij van Vlamingen die vonden dat we ons belachelijk gingen maken, dat het op geen kl*ten trok en dat de gemiddelde Vlaming dus een erbarmelijke muzieksmaak had. En oja: het was allemaal doorgestoken kaart. (Sure)

Nu ben ik zelf al lang geen songfestival-liefhebber meer. Vroeger was dat nog leuk, zo'n avond voor tv met chips, cola en een blad papier - want we gaven zelf ook punten en vergeleken die dan met de eindscore. Ondertussen werd er heel hard gelachen met belachelijke acts/liedjes/kleren, wat eigenlijk het leukste was. Het was leuke kitsch, dat songfestival. En de volgende dag op school had iedereen het gezien - en zij die het gemist hadden waren de losers van de dag, want ze konden geen enkel gesprek volgen.

Nostalgie.

Het laatste songfestival dat ik nog met plezier gevolg heb, was dat van 2003, waar België trouwens sterk eindigde op een tweede plaats met het nummer Sanomi van Urban Trad. Sindsdien volg het niet meer, en zéker niet nu ze er twee rondes van hebben gemaakt (een soort van 'halve finale'). Op de één of andere manier is dat gewoon niet leuk meer. Kitsch is alleen leuk met mate. Te veel is niet te verdragen.

Ik kijk in principe dus ook niet meer naar de zoektocht naar een Belgische kandidaat. Ook al omdat Bart Peeters op mijn zenuwen werkt (ik zie hem graag bezig in het Peulengaleis, maar dat is iets anders). Maar toen ik bij het zappen uitkwam bij Ishtar liet ik het staan. Wat een leuk nummer is dat zeg. Om helemaal happy van te worden. En helemaal niet eurosong-kitsch, geen dance-afkooksel en geen schlager. Iets nieuws. En toch niet helemaal, want Urban Trad liet zien hoe ver je kan komen met een liedje in een imaginaire taal. Alleen is 'O julissi na jalini' veel schattiger en vrolijker dan 'Sanomi'. En ben ik helemaal dol op Soetkin in haar rode jurkje met haar botjes en guitige kopje, en dan heb ik het niet eens over de huppelende gitarist gehad. Oja, nog een pluspunt: gitaar, dwarsfluit, klarinet, viool, stem - en geen rare beats van een bandje.



En de mensen die bang zijn dat we ons belachelijk gaan maken, moeten maar eens kijken naar de inzending van Ierland: HIER. Of die van Spanje: HIER.

En iedereen die zegt dat ze niet vrolijk worden van dit nummer en niet de drang hebben om mee te wiegen of te klappen, zijn leugenaars of zuurpruimen.

Misschien dat ik dit jaar toch nog eens ga kijken hoe het Ishtar vergaat in Belgrado.


Nip

Conferentie & Stomp

Vrijdag was de laatste 'intensieve studiedag' rond terreur, en wel de hoogdag: een eendagsconferentie met "five international experts in the field of political and philosophical research on terror from the United States, the United Kingdom and the Netherlands (hoe exotisch!)". De sprekers waren: Bill Durodié (UK), bob Brecher (UK), Ruud Welten (Nederland), Paul Reynolds (UK) (die in de pauze even met ons kwam praten en er uitziet als een Hells Angel, echt waar) en 'keynote-speaker' Dana Villa (USA). Durodié, Brecher en Reynolds waren de beste sprekers. Van Ruud Welten hadden we al les gehad over Sartre en Camus deze week, en toen bleek dat zijn Frans niet al te best was (toch wel vreemd voor een Sartre-expert). Maar ja, dat vergaven we hem - Nederlanders en Frans gaan niet zo goed samen. Ik was dan ook verbaasd om te horen dat zijn Engels zo mogelijk nog érger was! Hij las zijn tekst daarom af (wat zo saai is!) en jammergenoeg absoluut niet foutloos. Dana Villa hadden we ook al gezien in onze les over Hannah Arendt. Die avond was ik wel uitgeput.

Gisteren dus naar Stomp gaan kijken en het was fantastisch! Alleen was het publiek té enthousiast! Té veel applaus (waardoor je stukken mist), met álles lachen, met alles willen meeklappen en een dame die zo'n irritante overdreven luide en lange lach had...Zou dat eigen zijn aan een Belgisch publiek? Maar we zaten op een goede plaats, we konden alles goed zien. Frans zat wel naast een koppel dat op alles commentaar had. Maar het was dus zeker de moeite waard.

Daarna nog wat gaan drinken met mama, en haar oorbellen cadeau gedaan - die ze heel mooi vond, gelukkig. Dan zouden we een pita gaan eten in ons vaste restaurantje, maar ze waren gesloten en dan zijn we ergens anders binnengevallen, waar het uiteindelijk heel erg gezellig bleek.

Vandaag is het gedaan met cultuur en ontspanning, want morgen wordt het filosofieblog afgesloten en dus moet daar nog wat aan gewerkt worden...


Nip